تا نگرید ابر از بستان نروید ضیمران

از غم آن سرو قامت جویبار آرم کنار

جویبار آرم کنار خوی ازین غیرت که غیر

گیرد او را درکنار و او ز من گیردکنار

او کنون گرید که باغش ضیمران آورده بار

چون به برگ لاله ژاله اشک سرخش بر رخان

چون به گرد ماه هاله خط سبزش بر عذار