چون رخش او به پویه زمین ملک زنگبار

ذکری ز صولت وی و غوغا به کاشغر

حرفی ز هیبت وی و افغان به قندهار

چون تیغ او به جلوه هواشارسان روم

در بحر ژرف اگر به عطوفت نظر کند

هر قطره اش شود به شبه در شاهوار

شاها تویی که چشمه سوزان تیغ تو