خوشیده شاخ عمرم در موسم شباب

با آنکه چون سپیده دمستم سپیدکار

در عین نوجوانی گشتم ز غصه پیر

با وصف کامرانی گشتم ز مویه خوار

شاخ ار چه می نخوشد در فصل نوبهار

سیمرغ قاف دانش و فضلم ولی چه سود

کم داردی فلک ز حقارت کم از حقار