بر رخ دو زلف مشک فشان چون فکندپار

وی سایه خدای ز من سایه برمدار

ختم محامد تو کنم زین غزل که هست

چون رشته لآلی منظوم و آبدار

شاهدت لیلتین علی طرفی النهار

باز از برای آنکه پریشان شوند جمیع

زد شانه بر دو طره مشکین تابدار