آن به ریع کشته خود برخورد از کشتزار

میش را عامی کند قربان و مقصودش ریا

خویش را عارف کند قربان و عزمش انکسار

آن به بیع کشته خود خونبها خواهد ز دوست

راستی گویم کسی تا سر نبازد پیش دوست

دشمن یارست اگر خود را شمارد دوستدار

عشق طغیان کرد باز ای دل فروکش سر به جیب