باز هر لقمه از آن گردد روانی هوشیار

ای دل از سر باختن گردن مکش در پیش دوست

کانکه بر جانان سپارد جان عوض گیرد هزار

میش قربانی کش اینک کشته بینی هر طرف

لقمه او سنگ را ماند کز اول تیره است

چون گدازد آینه روشن شود انجام کار

قدر سربازی شناسد آن کسی کز روی شوق