دوش دیدم ساحری را بر کنار جوی خشک

ماهی از دریا ستایش کرد و مرغ از مرغزار

نام قهر او تو پنداری که باد صرصرست

تا برم بر لب زمین و آسمان گیرد غبار

خواند چیزی کاب جاری گشت اندر جویبار

گفتم این افسون که بر خواندی چه بود ای بوالحیل

کاب جاری گشت و طغیان کرد سیل از هر کنار