عشر آن راتبه هر سال کند کم دیوان

زود بگرفتم و بوسیدمش از جان صدبار

لیک بازم زعنا بار گرانیست بدل

باری از یاری تو بو که سبک گردد بار

هست از آن کم شدنم بر دل رنجی بسیار

دارم امیدکه بخشد به تو آن عشر امیر

تو به من بخشی و من نیز به طفلان صغار