بشایند هرکس به شاهنشهی

نباشی تو کم گیر زین راستان

یکی کم بود شاید از شانزده

برادر بماند تو را پانزده

بدیشان بود شاد تخت مهی

فروماند شیروی گریان بجای

ازان خانه تنگ بگذارد پای