گه گه سوی من دید و من از فرط تجاهل

چون توبره پشمین بر چانهء خر بر

القصه به صد وسوسه شخ آمد و بنشست

دزدیده همی کرد آن شوخ نظر بر

کردم به افق چشم چو مقری به سحر بر

آهسته سر آوردم درگوش نگارین

چندان که لبم خورد به آویز گهر بر