ظاهر از قرب آستان تو دور

خسروا مادح تو قاآنی

که نمی شد دمی جدا ز حضور

روزکی چند شدکنون که شدس

هست موسی صفت به طور ملال

در سرش خواهش تجلی نور

ور نه دانی که لحظه یی نشود