چو ذو ذوابه درخشنده در شب دیجور

به رو ز رزم که گویی فرو چکد سیماب

به گوش گنبد سیمابی از غو شیپور

سنان نیزه خونخوار شه درون غبار

ز بس که کار جهان راست کرده تیغ کجش

نمانده نقش کجی جز در ابروی منظور

به روزگارش هر فتنه ای که زاید دهر