عجب نه گر بدر آیند رفتگان ز قبور

شها دیار سپاهان ز بس که معمورست

به ساحتش نبود بوم را مجال مرور

در او به حالت احیا ز بس که رشک برند

ز هر عطیه به جز وصل پادشاه قنوع

بهر بلیه بجز هجر شهریار صبور

شها به عهد تو قاآنی است چون شب قدر