دو ترک بر سر من تاختند با دو عمود

کسی قنات کهن سال را کند تحجیر

ز فرط شهوت حمدانم آنچنان برخاست

که میل قامتش آمد ستون چرخ اثیر

که راست گفتی آن هر دو منکرند و نکیر

سطبر سبلت هریک گذشته از بر دوش

بر آن صفت که ز پهلوی سر دو گوش حمیر