تو دانی اینکه خداوند نیست بیهده گیر

دره رن شوشه سیمش پر است طلق روان

کزو به بوته گلچهرگان کند اکسیر

کنون خدای جهانش گرفته است به خشم

از آن مکالمه قاضی بر آن دو خشم گرفت

چنانکه گاهی تسبیح گفت و گه تکبیر

چو مرد و زن همه رفتند و بزم خالی شد