بود محال که تغییر یابد از تعییر

مرا ملامت مردم به طبع شیرینست

بدان مثابه که اندر مذاق کودک شیر

بسی به چهره رندان آستان مغان

اگر حجاب ملالت ز پیش برخیزد

هجوم خلق نبینی مگر به کوی فقیر

چو سوز عشق نداری چگویمت که جعل