اگر چه شعر مرا کس نمی خرد به شعیر

به وقت صفرا بی سرکه انگبین ندهند

حکیم حاذق بیجا نمی کند تقریر

ستم به راوی اشعار من ستوده نبود

گمان مبر که نوازی به شال کشمیرش

که یک نگاه وی ارزد به هرچه در کشمیر

مگو لباس حریرش دهم که فخر کند