هلاک هستی قومی به چشمکان نژند

چه روی داد که دل برگرفتی از شیراز

شنیده ام که به ری شاهدان شنگولند

همه شکاری و نخجیرگیر و صیدانداز

کمند خاطر خلقی به زلفکان دراز

گمان برم که بدان دلبران سپردی دل

دریغ از آن همه مهر و وفا و عجز و نیاز