تویی سکندر و خضریست پیشکار درت

ز نظم آدمیان خسروا چه رانم راز

شها سکندر رومی به همعنانی خضر

نخورده آب بقا باز مانده از تک و تاز

که آب خضر به خاکش نهاده روی نیاز

فرشته ایست عیان گشته در لبان بشر

حقیقتی است برآورده سر ز جیب مجاز