کم از چارده ماهست تا ز رنج سفر

از اینکه قافیه شعرکرده ام شیراز

به ری اقامت من سخت مشکلست از آنک

نه مال دارم و منزل نه برگ دارم و ساز

چو ماه یک شبه هستم قرین کرم و گداز

گر از تو عاقبت کار من شود محمود

ز غم به خویش نپیچم همی چو زلف ایاز