ترش جبینی تو حصرم آورد ز مویز

سمند عزم تو را حلقه هلال رکاب

عروس بخت تو را ملک روزگار جهیز

شکفته رویی تو شکر آورد ز شرنگ

هر آنکه رخت به رضوان کشد ز درگه تو

چنان بودکه به بتخانه رو نهد ز حجیز

ز خنجر تو شود فتنه از جهان زایل