دوگوشه او دو قطب زه مجره جرم خور توزش

ستون کاخ فیروزی سنان گردن افرازش

جمال چهره هستی ضمیر عالم افروزش

کمال اوست چرخ و نقطه اوجش بود قبضه

گه نخجیر نسرین فلک را بر درد بازش

به گاه صید شیر آسمان را بشکند یوزش

هزاران گنج را از جود در آنی بپردازد