بود آشفته چون حال عدوی پادشه مویش

. شود چون شام روزم از فراق مهر تابانش

توگوی خویش را پابست مهر خویشتن خواهد

که زنجیری به پا بنهاده زلف عنبرافشانش

بود خونریز همچون خنجر شه تیر مژگانش

حسن شاه غضفر فر نریمان مان اژدر در

که باشد در قلاووز سپه صد چون نریمانش