ترا تازی نسب اسبی بود آذرگشسب آسا

بیندازی چو لاش مرده اندر پیش کرمانش

کشانی اشکبوست را اجل در برکشان آرد

که تا رستم صفت سازی قبا از تیر خفتانش

که چون در دشت هیجا باد وش آری به جولانش

زمین از چار نعل او ببالد بر فلک زان رو

که این را چار مه وان را مهی وان نیز نقصانش