که ناگه حلقه بر درکوفت شیرین شوخ دیرینم

شب آسا زنگیی خندید و بدرخشید دندانش

من اندرکنج تنهایی ازین اندیشه سودایی

که این دولاب مینایی چرا غم زاست دورانش

که تن یک توده نسرینست و لب یک حقه مرجانش

ز جا جستم دویدم درگشودم باز بستم در

گرفتم دست و آوردم نشاندم صدر ایوانش