که تن یک توده نسرینست و لب یک حقه مرجانش

من اندرکنج تنهایی ازین اندیشه سودایی

که این دولاب مینایی چرا غم زاست دورانش

که ناگه حلقه بر درکوفت شیرین شوخ دیرینم

ز جا جستم دویدم درگشودم باز بستم در

گرفتم دست و آوردم نشاندم صدر ایوانش

یکی مینای می بنهادمش در پیش ریحانی