ز جا جستم دویدم درگشودم باز بستم در

که این دولاب مینایی چرا غم زاست دورانش

که ناگه حلقه بر درکوفت شیرین شوخ دیرینم

که تن یک توده نسرینست و لب یک حقه مرجانش

گرفتم دست و آوردم نشاندم صدر ایوانش

یکی مینای می بنهادمش در پیش ریحانی

میی زان سان که رنگ لاله بود و بوی ریحانش