یکی مینای می بنهادمش در پیش ریحانی

که تن یک توده نسرینست و لب یک حقه مرجانش

ز جا جستم دویدم درگشودم باز بستم در

گرفتم دست و آوردم نشاندم صدر ایوانش

میی زان سان که رنگ لاله بود و بوی ریحانش

میی زانسان که چون لبریز بینی ساغری از وی

همه کان یمن پنداری وکوه بدخشانش