فراخای جهان بر شخص او تنگست از آن بینی

نفخت فیه من روحی به شان آمد ز یزدانش

بود در شخص او پنهان همه گردون و اجرامش

بود در ذات او مضمر همه گیهان و ارکانش

گهی چون بحر جوشانش گهی چون شیر غضبانش

بلی قلزم بجوشد چون که باشد خرد مجرایش

بلی ضیغم بکوشد چون که گردد تنگ میدانش