گهی چون بحر جوشانش گهی چون شیر غضبانش

بود در شخص او پنهان همه گردون و اجرامش

بود در ذات او مضمر همه گیهان و ارکانش

فراخای جهان بر شخص او تنگست از آن بینی

بلی قلزم بجوشد چون که باشد خرد مجرایش

بلی ضیغم بکوشد چون که گردد تنگ میدانش

چه اعجازست ازین برتر که در یک طیلسان بینی