روایتی بود از لب رحیق مختومش

جواهری که ندارد همال درکانش

هنود وار یکی داغدار رخسارش

یهودوار یکی جزیه بخش دندانش

حکایتی بود از رخ شقیق نعمانش

دو زلف از بر چهرش به حلقه چوگان وار

مرا چو گوی سراسیمه دل ز چوگانش