به حسن دلبری و شاهدی و رعنایی

حکایتی بود از رخ شقیق نعمانش

دو زلف از بر چهرش به حلقه چوگان وار

مرا چو گوی سراسیمه دل ز چوگانش

تمام عالم بینی به زیر فرمانش

جز ایقدر به نکویی کسش نبیند عیب

که اندکیست به عشاق سست پیمانش