از آن شهاب منورکه شمع خرگاهش

سلاله یی بود از خلق باغ رضوانش

نهان به صدر اکابر چو قلب اوصافش

روان به جسم ممالک چو روح فرمانش

از آن سپهر مدورکه گوی میدانش

زمانه کبود؟ فوجی ز خیل خونریزش

ستاره چه بود؟ موجی ز سیل احساسش