نه شیر اگرچه ز صارم چو شیر دندانش

سپهر در شب تاری به سائلی ماند

که جور او زگهر پر نموده دامانش

نه پیل اگرچه ز خنجر چو پیل خرطومش

ز بسکه صولت اژدر به روز ناوردش

گمان بری که پر از اژدهاست خفتانش

ظیر ابر بود چون که جای برگاهش