همال ببر بود چون مکان بیکرانش

ز بسکه صولت اژدر به روز ناوردش

گمان بری که پر از اژدهاست خفتانش

ظیر ابر بود چون که جای برگاهش

توگویی آنکه جحیمست در دل دریا

درون چنگ چو بینی حسام بر رانش

به روز وقعه ز بس موج خون برانگیزد