توگویی آنکه جحیمست در دل دریا

گمان بری که پر از اژدهاست خفتانش

ظیر ابر بود چون که جای برگاهش

همال ببر بود چون مکان بیکرانش

درون چنگ چو بینی حسام بر رانش

به روز وقعه ز بس موج خون برانگیزد

به تیغ تیز تشبه کنی به طوفانش