ز بر آسمان تو زرین بود

بدست یکی بنده دور از گروه

یکی کوه زرین یکی کوه سیم

نشسته تو اندر میان دل به بیم

زمین آهنین بخت پرکین بود

کنون این زره چون زمین منست

سپر آسمان زرین منست