به گاه رزم لقب ضیغم زره پوشش

دریده است ز حسرت چراگریبانش

جهان دلیست که کردار او بود روحش

سخن تنیست که گفتار او بود جانش

به وقت بزم صفت قلزم سخندانش

بنان اوست محیطی که جود امواجش

سنان اوست سحابی که مرگ بارانش