نه بینی لولی کرمان که دلش از سبعه الوان

ز خط استوا نیمور سازد بهر تسکینش

ولیکن باز پژمانست ازو نادان که ناساید

جعل گر خرمنی سوری فرستی جای سرگینش

گزایان است و در جان بویه کشکین سیرینش

رخش شد چون دل فرعو ن و موسی وار از موسی

به هر مه عشری افزاید به میقات ثلاثینش