که در هر خرگهی روشن بود نیران تفتینش

مر آن آتش که شید افروخت اندر بیشه ضیغم

ز آب ابر اینک آسمان را قصد تسکینش

زره سازد ز آب برکه باد و می نپاید بس

توگویی تخم بید انجییر خوردست ابر آبانی

که از رشح پیاپی ظاهرست آثار تلیینش

نک از باد خزان برک رزان لرزان تو پنداری