به گاه کینه حدادی که البرزست فطیسش

چو از هندی زداید زنگ ساو آرند از چینش

به زنگ اندر زلازل چون که بر عارض بود زنگش

به چین اندر هزاهز چون که بر ابروفتد چینش

به وقت وقعه قصابی که مریخت سکینش

به نطع رزم هر بیدق که از مکمن برون راند

برد در ملکت بدخواه و بخشد فر فرزینش