ازین پس مادح پیغمبر و دارای دورانم

رضای خواجه ای چو نان که چونین زسم و آیینش

گرفتم خواجه کوثر بود کوثر ناگوار آید

چو آمیزش به غساقش چو آلایش به غسلینش

که ستوار ست پغمبر ز دارا ملت و دینش

الا تا آب نبود کار جز ترطیب و تبریدش

الا تا نار نبود فعل جز تجفیف و تسخینش