مگر تو مقصد ایجادی ای رواق معظم

چرا به گرد تو می گردد این دوازده جوسق

ز صد یکی ز فزون اندکی نمود نیارد

شمار منقبتت را دوصد جریر و فرزدق

که هست هستی نه چرخ از وجود تو مشتق

مگر سراچه عدلی که در هوای تو تیهو

مقام امن نیابد مگر به چنگل باشق