چو نای فاخته و گردن حمامه مطوق

به ساحت تو رقم کرد نقشها که ز رشکش

زبان اهل بیان چون زبان خامه شود شق

چو گشت چنبر و سقف تو از نقوش نو آیین

نهال فکرت قاآنی از سحاب معانی

به بوستان سخن گشت در ثنای تو مورق

پس از ورود سرود از برای سال طرازت