بر رخش حسن چو پرویز به شکر مشتاق

آن یکی گفتی بر صبح ز شامست دو طوق

وین دگر گفتی بر سیم ز مشکست دو طاق

بر لبش روح چو فرهاد به شیرین مایل

در حلاوت لب شیرینش نتیجه شکر

در صباحت رخ رنگینش نبیره اسحاق

چهرش اندر خم زلفین سیه گفتی هست