همه را فاخته سان طوق منن بر اعناق

تا قضا دفتر قدرت را شیرازه زده

نافریدست چو تو فردی در حسن سیاق

بسکه بگذاشته با دست ایادی کرمت

بس عجب نی که به عهد تو ز مادر زایند

خلق زین پس همه چون فاختگان با اطواق

نطق شیرین دلاویزتر از راه دوگوش