خلق زین پس همه چون فاختگان با اطواق

بسکه بگذاشته با دست ایادی کرمت

همه را فاخته سان طوق منن بر اعناق

بس عجب نی که به عهد تو ز مادر زایند

نطق شیرین دلاویزتر از راه دوگوش

خلق را چاشنی روح دهد در اذواق

عندلیبی تو و حساد تو مشتی وزغند