آسوده شود دردسر خلق ز شبرنگ

از مردمک دیده اگر دوده نساید

نقاش نیارد که زند نقش تو بیرنگ

ما دردسر عشق تو داریم اگرچه

چون چنگ نکیسایی و هر موی تو از تو

آویخته چون تار بریشم ز بر چنگ

ای طرفه که نالان دل من در تو شب و روز