آجال بنالد چو تو بر رخش کشی تنگ

آسایش ملک تو رسیدست به جایی

کز با س تو در قافله افغان نکند زنگ

آمال ببالد چو تو بر تخت بری رخت

چون قلب همه روحی چون روح همه عقل

چون عقل همه هوشی و چون هوش همه سنگ

با صولت کاموسی و با دولت کاووس