ابری تو و من خاک که با بعد مسافت

جان تفته و دل کفته و قد جفته و سر دنگ

با این همه از دور دهد چهر توام نور

چون مهر که از چرخ به یاقوت دهد رنگ

مست از تو مرا زیب و فر و زینت اورنگ

گر قرب عیان نیست ولی قرب نهان هست

با قرب نهان قرب عیان را نبود سنگ